aktueel

In soad minsken kenne noch wol de nammen fan Peije, Paulus Jakje of Jan de Roas. Muzikanten en sjongers dy’t by de streek lâns gienen. Se wienen in fertroud byld yn de tiid fan pake en beppe. En binne fer-ivige yn byldsjes en nammen fan sjonggroepen. Wy sjogge harren opfolgers, fan oerjierrige hippys en earmoedige East-europeanen oant mear profesjonele artysten mei fersterking. De iene kear soargje se foar sfear, in oare kear foar irritaasje. Tiden ha tiden. Mar troch de tiden hinne ha sokke minsken der altyd west. It wie it in wize om oan de kost te kommen. Faak wienen it apartelingen, dy’t net in baas boppe harren ferneare koenen. Se woenen leaver ‘frij’ wêze, sjonge en swalkje. Dat idee fan frijheid, mar ek de mear tragyske kanten fan dy ûnrêst spruts dichters mei in wat romantyske ynslach faak oan. Sa binne der oer dizze ‘frije sjongfûgels’ in soad fersen, lieten en ferhalen skreaun. En net troch de minsten: Goethe, Hans Christian Andersen, Eichendorff, Fedde Schurer, Bennie Huisman… Fan de lêste in tapaslik lietsje:  

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(It liet fan ûnderweis)